Osmanlı,hey gidi günler hey,
Faziletliydi,dürüstdü."Türklerle alışveriş et yanılmazsın"diye itibarımız vardı...Temizdik,yere bile tükürmezdik...
Çevreciydik,kurak günlerde ücretle adamlar tutup sokaktaki ulu ağaçları sulatır,göçmen kuşların dinlenmesi için kuş sarayları yapardık.
Harama el sürmezdik,dosdoğruyduk...
Her Osmanlı evinin cephesi mutlaka kubbeye dönüktü.Tabi başta yürekleri...
Kapı tokmakları bile,helal haram hassasiyetini yansıtırdı.İç içe iki demir halkadan oluşurdu.Dış halka daha tok ses çıkardığından erkekler için,iç halka ise kadınlar içindi.Erkek misafir dış halkayı,kadın misafir ise iç halkayı kullanarak ev sahiplerine cinsiyetleri hakkında bilgi verirdi.
Osmanlı insanı hem bir şefkat manzumesi,hemde bir cesaret abidesiydi...Lüks,ihtişam,gösteriş dünyaya yönelik kavramlar inancımızın bir parçası olmadığı gibi,kültürümüzün,medeniyetimizin,yada tarihimizin bir parçası değil.Biz eskiden böyle yaşamazdık,lüksümüz tantananımz yoktu.
Tüm aile fertleri arasında saygılı bir samimiyet olur,ama bu asla laubaliliğe kaçmazdı.
Doğru çocuk yetiştirmek doğru aile olmaktan geçer.
Doğru aile olmak için,öncelikle aile bireylerinin konuşmayı yeniden öğrenmeleri,ecdadın muhabbet geleneğini keşfetmeleri lazım.


insan tesadüfen yetişmez...

kaynak:Yavuz BAHADIROĞLU